Voor straks

Voor als ik er niet meer ben,

zegt Julia. Ze legt een stapel gekleurde enveloppen op de keukentafel.
‘Brieven aan mijn dochters.’
Ik leun wat naar voren.

Voor Myrthe, voor je 18e verjaardag

lees ik op de bovenste envelop. Zwarte, gekalligrafeerde letters op feestelijk oranje.
‘Jeetje, Julia…’
Julia veegt de enveloppen als een waaier uit over de tafel.
‘Ik wil er zijn voor m’n meiden. Ook als ik straks dood ben.’
Haar magere vingers zweven boven de kleurenwaaier. Ze pakt een lichtblauwe envelop.
‘Voor Emma’, leest ze hardop, ‘voor je trouwdag.’
Ze stopt de envelop terug. ‘Bizar, hè’, glimlacht ze. ‘Ze is net vier geworden.’
Ik staar naar de regenboog met zwarte letters.

Voor Emma, voor als je gaat studeren

Voor Myrthe, voor je eerste dag op de middelbare school

Ik kijk op. ‘Hè, maar Myrthe is toch…?’
‘Elf.’
Het dringt nu pas goed tot me door dat ‘straks’ weleens heel erg binnenkort kan zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *